زمانی که اپل ویژن پرو را معرفی کرد، منتقدان نظرات متفاوتی داشتند. بیشتر آن‌ها کیفیت بسیار بالای فناوری این هدست را تایید می‌کردند، اما در عین حال از خود می‌پرسیدند که آیا کاربرد قانع‌کننده‌ای برای آن وجود دارد یا خیر. قرار است با این وسیله چه کار کنیم که قیمت بسیار بالای آن را توجیه کند؟ اپلیکیشن قاتل آن چیست؟

حتی پس از معرفی مدل نسل دوم، این سوالات همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند. اما یک راه حل احتمالی در دنیای ورزش نهفته است. با فناوری پخش سنتی، تماشای مسابقات ورزشی در تلویزیون تقلیدی کمرنگ و دو بعدی از حضور در محل برگزاری مسابقه است. حتی تلویزیون‌های سه بعدی هم نمی‌توانند به طور کامل شما را در جمعیت و فضای ورزشگاه غرق کنند. اما غوطه‌وری که ویژن پرو فراهم می‌کند، می‌تواند به معنای واقعی کلمه، ورق را برگرداند.

متاسفانه، موانع زیادی بر سر راه تبدیل شدن این ایده به یک واقعیت فراگیر وجود دارد، همان‌طور که به نظر می‌رسد یک استارت‌آپ به تازگی متوجه آن شده است.

در مقاله‌ای مفصل، اپل‌اینسایدر این هفته داستان عجیب و غریب OneEightyDegrees را بازگو می‌کند، یک شرکت کوچک که به دنبال سرمایه‌گذاری و پوشش رسانه‌ای برای پلتفرم Be There خود بود. این پلتفرم برای ضبط ویدیوهای فراگیر در رویدادهای ورزشی با استفاده از دوربین‌های تخصصی واقع در داخل یا نزدیک جایگاه تماشاچیان طراحی شده بود و قرار بود این ویدیوها به صورت زنده برای کاربران واقعیت مجازی (در ابتدا ویژن پرو، و سپس پلتفرم‌های دیگر) پخش شوند.

به نظر برنامه خوبی می‌رسد، اما ظاهراً نتیجه‌ای نداشته است. OneEightyDegrees به ایمیل‌های اپل‌اینسایدر پاسخ نداد و اکنون این سایت مطمئن نیست که آیا این شرکت یک استارت‌آپ قانونی بوده که صرفاً نتوانسته سرمایه مورد نیاز خود را تامین کند، یا اینکه کل این ماجرا فقط یک اقدام برای به دست آوردن “شانس یک در میلیون برای تأمین بودجه و تبدیل شدن به یک سرویس واقعی” بوده است. در هر صورت، من انتظار ندارم که چیز بیشتری در مورد OneEightyDegrees یا Be There بشنوم.

معمای ورزش

نکته مهم‌تری در این میان وجود دارد، زیرا این مطالعه موردی عجیب نشان می‌دهد که تقریباً غیرممکن است که یک شرکت کوچک بتواند وارد عرصه پخش زنده ویدیوهای ورزشی VR شود. همان‌طور که اپل‌اینسایدر توضیح می‌دهد، OneEightyDegrees هیچ شانسی نداشت. این استارت‌آپ باید هزینه‌های مجوز را به لیگ‌ها و تیم‌ها پرداخت می‌کرد، که احتمالاً به ده‌ها یا حتی صدها میلیون دلار می‌رسید، دوربین‌ها و تجهیزات پخش با کیفیت بالا تهیه می‌کرد و سپس جریان‌های داده‌ای حجیم را به بینندگان مدیریت می‌کرد.

و پس از این همه هزینه، OneEightyDegrees با بدترین مشکل روبرو می‌شد: تضمینی برای وجود مخاطب وجود ندارد و در ابتدا بسیار اندک خواهد بود، بخشی به این دلیل که به سختی کسی توانایی خرید ویژن پرو را دارد و بخشی دیگر به این دلیل که ایده تماشای یک رویداد ورزشی چند ساعته با استفاده از یک هدست سنگین جذاب نیست. پولی که باید در این پروژه تزریق کنید، به سادگی با پولی که می‌توانید در طرف دیگر به دست آورید، توجیه نمی‌شود، که اساساً این ایده را برای یک استارت‌آپ غیرعملی می‌کند. یا برای هر شرکتی که واقعاً می‌خواهد سود کسب کند.

Dall-E/Petter Ahrnstedt

به عبارت دیگر، تنها راهی که این کار می‌تواند عملی شود این است که یک شرکت آن را به عنوان یک سرمایه‌گذاری زیان‌ده اولیه بپذیرد که در بلندمدت نتیجه می‌دهد. با این علم که سودآور نخواهد بود، آن را ایجاد کنید و امیدوار باشید که وجود پخش زنده مسابقات ورزشی با کیفیت بالا در ویژن پرو، افراد بیشتری را برای خرید آن متقاعد کند و در نتیجه این سرویس را از نظر تجاری سودآور کند. اگرچه هنوز به اپل نیاز داریم تا نسخه سبک‌تری از این هدست را بسازد، و خبر بد این است که اعتقاد بر این است که این پروژه در تاریخ ۱۱ مهر ۱۴۰۴ متوقف شده است.

خود اپل نیز به میزان بسیار محدودی وارد عرصه پخش مسابقات ورزشی در ویژن پرو شده است: چند بازی بسکتبال و یک مسابقه اسلم دانک، که هیچ‌کدام به صورت زنده نبودند. اما در زمینه پخش سنتی مسابقات ورزشی، از فوتبال و فرمول یک گرفته تا Friday Night Baseball، تجربه بسیار بیشتری دارد، بنابراین این شرکت به وضوح توانایی مالی پرداخت هزینه‌های حق پخش را دارد. سوال اینجاست که آیا حاضر است هزینه‌ها و دشواری‌های بسیار بیشتر پخش در VR را به صورت گسترده‌تر بپذیرد یا خیر.

شاید این کار را به خاطر موفقیت ویژن پرو انجام دهد. اما من متقاعد نشده‌ام. اپل پول زیادی دارد، اما این بدان معنا نیست که مایل است بخشی از آن را در یک سرمایه‌گذاری زیان‌ده بریزد. و همان‌طور که مورد OneEightyDegrees نشان می‌دهد، در حال حاضر سود کمی از پخش مسابقات ورزشی برای کاربران ویژن پرو وجود دارد.